Het schrijfproces vs sociale media
Wie mij volgt, merkt het misschien wel: wanneer ik met een nieuw verhaal bezig ben, wordt het opvallend stil op mijn sociale media. Geen updates over hoofdstukken, geen teasers over personages en vaak zelfs geen hints over waar ik precies aan werk. Zelfs mijn uitgever weet op dat moment nog niet welk project er op mijn bureau ligt.
Dat is geen toeval, maar dat doe ik heel bewust.
Nieuw verhaal vs stress
Wanneer ik aan een nieuw verhaal begin, wil ik er volledig vrij kunnen instappen. Ik wil dit doen zonder deadlines, zonder verwachtingen en zonder het gevoel dat iemand zit te wachten op een bepaald resultaat. Voor mij is dat de enige manier om een verhaal echt te laten ontstaan.
Als niemand weet aan welk verhaal ik werk, kan er ook niemand verwachtingen hebben. En dat verlaagt de druk enorm.
Schrijven is voor mij geen proces dat zich laat opjagen. Een verhaal heeft tijd nodig om te groeien, om te rijpen. Soms loopt alles vanzelf en vliegen de woorden over het scherm. Maar er zijn ook momenten waarop mijn verhaal even stilvalt. Dat hoort erbij. Ideeën moeten soms bezinken voordat ze weer verder kunnen.
Zonder deadlines kan ik die ruimte nemen.
Writer's block vs tijd
Gebeurt het wel eens dat ik vast zit en geen woord meer op papier krijg? Ja, natuurlijk! Tot nu toe gebeurt dit in ieder manuscript op hetzelfde moment: wanneer ik mijn eindplot nader. Maar doordat niemand verwachtingen heeft en er geen deadline is, is er geen druk om meteen verder te gaan. Dan leg ik het manuscript even weg en laat ik het verhaal in mijn hoofd verder sudderen. Vaak komen de oplossingen dan vanzelf, soms op de meest onverwachte momenten.
Al betekent dat niet dat ik helemaal niemand laat meekijken...
Onzekerheid vs proeflezer
Af en toe schakel ik mijn vaste proeflezer al wat eerder in, meestal wanneer ik ongeveer halverwege een manuscript ben. Op dat moment ben ik zelf al diep in het verhaal gezogen, maar ergens wil ik ook even aftoetsen of het verhaal werkt. Of het potentie heeft. Misschien is dat toch de schrijver in mij die af en toe bevestiging zoekt.
Tot nu toe heeft mijn proeflezer me gelukkig altijd gerust kunnen stellen. Dat kleine duwtje in de rug helpt dan weer om met hernieuwde energie verder te schrijven.
Zelfkennis vs verwachtingen
Maar één ding weet ik ondertussen heel zeker: onder druk kan ik niet vrij schrijven.
Deadlines en verwachtingen zorgen ervoor dat ik ga nadenken over wat een verhaal moet zijn, terwijl ik juist wil ontdekken wat het verhaal wil worden. En dat kan alleen in rust.
Mijn verhalen moeten volledig van mij komen en niet gestuurd worden door druk. Ze moeten ontstaan uit tijd, ruimte en verbeelding. Misschien duurt het daardoor soms wat langer voordat er iets nieuws verschijnt.
Maar als het verhaal er uiteindelijk ligt, weet ik wel dat het precies zo geworden is als het moest zijn.
Quote uit mijn huidige project:
"Er is altijd een grens. En wie denkt dat die grens vaag is, heeft nooit met mij te maken gehad."
Reactie plaatsen
Reacties